سینمای نوین ایران در دنیای سینما داستان موفقیت جذابی داشته است و منتقدان، فیلم‌های ایرانی را به‌عنوان جایگزینی برای تأثیر یکسان‌ساز جهانی سینمای جریان اصلی هالیوود ستوده‌اند. کریستوفر گو با اتکا به ایده‌های بنیادی «سینمای هنری»، بررسی می‌کند که موفقیت این سینما و فیلم‌های عباس کیارستمی، برجسته‌ترین نماینده آن، تا چه میزان با میزان تطابق‌شان با مفهوم از پیش‌تعیین‌شده سینمای هنری قابل توضیح است. گو همچنین با بررسی پیوندهای بین سینمای نوین ایران و سینمای ایرانی مهاجر، از فیلم‌های بی‌انعطاف آلمانی سهراب شاهید سلیس تا کاوش وادیم پرلمان در تجربه ایرانیان در تبعید در فیلم نامزد اسکار «خانه‌ای از شن و مه»، درک ما از سینمای پس از انقلاب ایران را گسترش می‌دهد. او نشان می‌دهد که چگونه این سینمای مهاجر ایرانی وسیع و پراکنده، درک ما از سینمای نوین ایران و به طور کلی سینمای ملی را به چالش می‌کشد.