نزول و سقوط ایران صفوی به طور سنتی به‌عنوان نتیجه طبیعی رکود سیاسی بی‌وقفه و انحطاط اخلاقی که ایران صفوی متأخر را مشخص می‌کرد، دیده می‌شود. کتاب “ایران در بحران” این دیدگاه را به چالش می‌کشد. در این کتاب پیشگامانه، رودی متی منابع سنتی را بازبینی می‌کند و منابع جدیدی معرفی می‌کند تا نگاهی تازه به ایران صفوی در سده‌ای که پیش از سقوط اصفهان در ۱۷۲۲ رخ داد، داشته باشد؛ سقوطی که سلسله را از بین برد و دوره‌ای طولانی از آشوب‌ها را در تاریخ ایران آغاز کرد. به دلیل محیط فیزیکی کشور، ساختار قبیله‌ای و پایه اقتصادی محدود، دولت صفوی به‌طور ذاتی آسیب‌پذیر بود و در طول قرن هفدهم به‌طور مرگباری ضعیف شد. متی ایران صفوی را به‌عنوان شبکه‌ای از ائتلاف‌های شکننده که تحت مذاکره دائمی بودند می‌بیند و جامعه‌ای که این دولت بر آن حکومت می‌کرد را به‌عنوان تعادلی ناپایدار میان نیروهای متضاد توصیف می‌کند.